Onder het regiem van het vorstenhuis Capet werden er persoonlijke banden gesmeed tussen feodale machthebbers ten nadele van een zuiver bestuurlijke organisatie. Minerve en de Minervois waren voor de burggraaf van Narbonne, en wat later van Béziers. De burggraaf van Béziers beheerde het gebied namens de graaf van Toulouse, die op zijn beurt weer onder gezag stond van de koning van Frankrijk. Maar de grote afstand tot Parijs betekende dat de graven van Toulouse niet erg effectief door de franse koningen konden worden gecontroleerd. Het kon zelfs gebeuren dat de burggraaf van Béziers en Carcassonne, Raimond Trencavel, zijn baas, de graaf van Toulouse verwisselde voor de koning van Aragon. Het feodale systeem was een hierargische structuur van meesters en knechten. Elke feodale machthebber werd altijd weer gecontroleerd door een nog machtiger heer.

De eerste bekende burggraaf van Minerve was Rainald die in 1002 de " onderheer" was van Roger van Carcassonne. De opeenvolging van feodale heren in Minerve is niet makkelijk te traceren en wordt nog gecompliceerder door het bestaan van " bijheren ", die mede het land bestuurden. Door huwelijken werd het nog ingewikkelder. Onder de burggraaf kwamen de lagere " seigneurs " en " chatelains " die kleinere stukken land bezaten waarop hun kasteel stond, het symbool van hun macht : Peyriac in 1070, La Livinière in 1074, Laure in 1127, Rieux in 1175, Olonzac in 1176, Pepieux in 1176 en Citou in 1183. Daarnaast waren er ook nog de bezittingen van de kerk, vaak al veel eerder verkregen, zoals bijvoorbeeld het land rondom de Abdij van Caunes.

Het feodale systeem leidde tot instabiliteit omdat de verschillende machthebbers door geintigreer probeerden hun macht te vergroten. Deze voortdurende toestand van onderlinge schermutselingen leidde niet zelden tot een gewapend conflict. De enige bindende factor was toen niet de franse koning,maar de kerk.Om de conflicten zoveel mogelijk beperkt te houden organiseerde de kerk o.a. het Beraad van Narbonne (1054 ), van Béziers (1170 ), Montpellier (1195 ) en Saint Gilles (1209 ). De Minervois speelde in die oorlogjes geen grote rol.Die werd echter groter in de 12de eeuw tengevolge van internationale verhoudingen en in de 13de eeuw tijdens de eenwording van Frankrijk.

De belangrijkste partijen in het Zuiden waren de graaf van Toulouse en de koning van Aragon. Barcelona was een franse provincie geworden nadat Karel de Grote de arabieren had verdreven uit Gothie. Maar Barcelona was nog verder verwijderd van het gezag van de franse koning dan de Minervois. De graven van Barcelona verheugden zich in hun betrekkelijke onafhankelijkheid van Parijs en keken met een begerig oog naar het gebied ten noorden van de Pyreneen.Door een slimme reeks van huwelijken breidden zij hun invloed uit, in de 10de eeuw van Carcasses en Razès tot aan de Limousin en in de 12de eeuw tot de gehele Provence. Halverwege de 12de eeuw veranderde Raimond Trencavel van Béziers en Narbonne van bondgenoot : hij ruilde de burggraaf van Toulouse in voor die van Barcelona. Er brak een gewapend conflict uit dat 50 jaar duurde. Het kreeg internationale allure toen vele Europese vorsten de zijde van een van beide partijen kozen. Tenslotte maakte de bedreiging vanuit het noorden in de vorm van de Albigenzer kruistochten dat de strijdende partijen hun rijen sloten tegen deze gemeenschappelijk vijand.