De geschiedenis van de Minervois gaat een lange tijd terug. De eerste vermelding van deze naam dateert van vroeg in de 9^e eeuw toen melding werd gemaakt van land "in territorio Narbonense, suburbio Minerbense". Minerve, genoemd "Castrum Menerba", was de burgerlijke administratieve hoofdstad van de streek. De grenzen van de toenmalige Minervois waren niet bekend maar de westelijke begrenzing was gemarkeerd door de streek van de Cabardes die tegenwoordig juist ten noorden en westen van Carcassonne ligt.

Latere vermeldingen, in de Middeleeuwen, geven 44 gemeenschappen aan die de administratieve streek van de Minervois vormen.

Tegenwoordig zijn dat:
• Argens, Azille, Badens, Castelnau-d'Aude, Caunes, Citou, Conilhac, Fontcouverte, Gibaleaux, Homps, Jouarre, La Redorte, Laure, Lespinassiere, Lezignan, Luc, Montbrun, Montrabech, Moux, Pepieux, Rieux, Rocquecourbe, Serame, Tourouzelle, Trausse, Villeneuve-les-Chanoines
en Hérault actuel
• Aigne, Aigues-Vives, Azillanet, Beaufort, Boisset, Cassagnoles, Cesseras, Félines, Ferrals-les-Montagnes, La Livinière, Minerve, Moussans, Olonzac, Oupia, Siran, Rieussec, Saint-Julien, Vélieux

Vele van deze namen zult u herkennen als gemeenten die voorkomen op de lijst van gemeenten die momenteel de Minervois vormen. Maar misschien is de toenmalige uitgestrektheid van het gebied van nog meer belang. Het gebied strekte zich uit van Moussans in het noorden naar Fontcouverte in het zuiden en van Villeneuve-les-Chanoines in het westen tot Aigues-Vives in het oosten. Enkele gemeenten zijn inmiddels veel kleiner geworden en hebben tegenwoordig niet meer de status van gemeente.

Geografisch ligt de Minervois in de Languedoc juist ten noorden van de snelweg tussen Carcassonne en Narbonne, oftewel tussen de “Montagne Noire” en de rivier de Aude. Van oost tot west bedraagt de afstand ongeveer 50 km en van noord tot zuid ongeveer 25.

De “Montagne Noire” en de Aude zijn beide min of meer oost/west georiënteerd en daar tussenin vinden we drie aangrenzende gebieden die ieder andere kenmerken hebben. Het meest zuidelijke gebied is de vlakke, goed bebouwbare bodem met een hogere bevolkingsdichtheid. Naar het noorden toe hebben we een gebied van arme kalksteen hoogvlakten en vervolgens de meest noordelijke van de drie gebieden het berglandschap dat uitkomt op het Centraal Massief van Frankrijk met een veel lagere bevolkingsdichtheid.

De verschillende wijngebieden met hun bodemkenmerken of “terroirs” binnen de Minervois zullen later meer in detail beschreven worden.